Soms vind je wat je zoekt

Ik was al een tijdje aan het broeden op een presentatie. Waarom dan geen powerpoint gebruiken? Wel, powerpoint maakt door zijn structuur van diaprojectie een lineaire presentatie. Akkoord, je kan via links de linaire structuur wel doorbreken, maar voor het doelpubliek blijft het moeilijk om het grote kader te zien en dan de uitwerking ervan in details.

Een poging om een presentatie ruimtelijk weer te geven en dan in te zoomen op de verschillende componenten,was wat ik nodig had. Dus probeerde ik met een tekenprogramma eens te bekijken wat mogelijk was. Onmiddellijk stootte ik op een groot nadeel van een inzoombare afbeelding. Het bestand wordt immens zwaar als je voldoende inzoommogelijkheden wil voorzien.

En dan stoot je toevallig via een weblog (ik weet helaas niet meer welke) op prezi.com . De demo van de presentatie liet me dadelijk inzien dat dit precies was wat ik in gedachten had. Ik heb me dus direct geregistreerd om deze betaversie te testen. Het was dus een ontgoocheling om te lezen dat ik niet dadelijk toegang kreeg, maar dat mijn aanvraag geanalyseerd zou worden en ik later bericht zou krijgen of ik dit zou mogen testen.

Vandaag was het dus zover en kreeg ik de mail met de toegangscode. Ik ben onmiddellijk aan de slag gegaan en ik moet zeggen dat het een ontzettend intuïtief programma is en ik me dus volop aan het uitleven ben. Wanneer ik klaar ben met mijn eerste prezi presentatie zal ik hier meer over posten.

Ik ben wel fan van onderwijsethiek.nl

De weblog http://www.onderwijsethiek.nlbehoort tot mijn favorieten en wel om volgende redenen.

Ten eerste biedt deze blog een tegengewicht tegen alle onderwijsblogs die zich voornamelijk toespitsen op (ICT-gerelateerde) vernieuwingen.
Als tweede argument vind ik de manier waarop Wes Holleman onderwijssituaties analyseert zeer sterk. Telkens opnieuw wordt gezocht naar de achterliggende motieven van bepaalde beslissingen en de ethische consequenties ervan.

Tot slot spreekt vooral het aspect van bezinning mij aan.  Het is niet omdat iets juist lijkt, het ook juist is. Het stil blijven staan bij beslissingen en ze ten gronde onderzoeken met de mogelijke gevolgen, is iets wat al te vaak ontbreekt. Het springen op nieuwe trends en hypes lijkt een probleem te worden in het (Nederlandse) onderwijs. Daarom zijn net de reflecties van onderwijsethiek zo interessant.

Af en toe worden cases uit Vlaanderen gebruikt, maar de meerderheid van de situaties komt uit de Nederlandse onderwijswereld waardoor niet alles naar de Vlaamse context kan worden omgezet. Dus, Wes Holleman, als je dit leest, van mij mag je nog meer Vlaamse cases bespreken.

Wat werkt op school?

Ik ben nu twee keer op korte tijd in contact gekomen met het werk van Robert Marzano. De eerste keer tijdens een nascholing handelingsgericht werken en dan gisteren op de NOT in Utrecht.
De titel “wat werkt op school?” is natuurlijk heel verleidelijk. Dit zou wel eens ‘ons kookboek” voor het onderwijs kunnen worden, maar ik geloof niet in recepten voor opvoeding en onderwijs.
Het is dus hoog tijd voor mij om mij eens te verdiepen in het werk van de heer Marzano. Mijn eerste bedenking is dat de effectiviteit van de acties het criterium is waaraan alles wordt afgetoetst.
Als blijkt dat de tafels van vermenigvuldiging veel sneller gekend zijn door per fout antwoord een elektrische schok aan de leerling te geven, zou dit dan worden opgenomen in het boek?
Hoe fundeert Marzano zijn studie?

Dit zijn de belangrijkste vragen die ik me momenteel stel. Nu ga ik de komende weken op zoek naar antwoorden.

Voor tijdverlies op school

Wat mij opvalt is dat er in de klas te weinig wordt stilgestaan om na te denken.
Wanneer een leerkracht een vraag stelt, gaat bijna iedereen ervan uit dat er binnen de vijf seconden een antwoord moet volgen. Dit gebeurt niet alleen in de klas, ook wanneer ik moet spreken voor een groep en ik met behulp van vragen het geheel actiever wil maken, merk ik dat stiltes die langer dan vijf seconden duren moeten worden opgevuld met zandzakjes van woorden. Het gevolg hiervan is dus dat leerlingen aanleren om binnen de vijf seconden het antwoord te kennen en als dit hen niet lukt, ze het beter kunnen opgeven want dan zal het antwoord nooit komen.
Daarom wil ik een pleidooi houden voor meer tijdverlies op school. Er moeten mogelijkheden gecreëerd worden waarin leerlingen kunnen en mogen nadenken over wat ze leren en dat ze kansen moeten krijgen om te experimenteren en fouten te maken. Trial and error is een oplossingsmethode die in het onderwijs amper voorkomt en in het dagelijkse leven bijna dagelijks wordt gebruikt.
Dit tijdverlies gaat ook in tegen het heersende rendementsdenken in het onderwijs en past daarom ook in het slow schoolidee.

Het digitale schoolbord en terug naar het frontaal onderwijs?

Gisteren werd ik er attent op gemaakt dat het grote voordeel van het smartboard, namelijk dat het dicht aanleunt bij de manier van lesgeven van de leerkrachten, ook een risico inhoudt.