plagiaat als veredelde dt-fout

Op onderwijsethiek.nl staat een interessant artikel over houdingen die je als docent kan aannemen ten aanzien van plagiaat. Hoewel hier eigenlijk plagiaat voornamelijk moet begrepen worden als een foutieve bronvermelding. Plagiaat zie ik eerder als het moedwillig weglaten van verwijzingen naar anderen om daar zelf beter van te worden. Wanneer een student een heel onderzoek kopieert om zo niet zelf te moeten werken, dan is dit plagiaat. Wanneer een student voor zijn/haar literatuurstudie “vergeet” te verwijzen naar een publicatie dan is dit toch eerder te begrijpen als een fout. Zoals een dt-fout zelden bewust gemaakt wordt.

De houding van Dale Spender is dan ook die van de leerkracht die niet eist dat de studenten foutloos schrijven en perfect verwijzen. Zolang ze maar begrijpen waarover ze schrijven/wat ze copypasten. Eerlijk gezegd vind ik dit niet de beste houding van een docent. De werkelijkheid bestaat niet uit opgedeelde kennisdomeinen waarbinnen verschillende regels gelden. Vanuit onderwijskundig standpunt is hier ook een belangrijk argument tegen in te brengen. Wanneer correct schrijven enkel tijdens de lessen Nederlands wordt benadrukt zal een leerling niet snel de transfer maken naar correct schrijven buiten de lessen Nederlands om nog maar te zwijgen over correct schrijven buiten de schoolpoort.

Als voorstander van onderwijs waarin inhouden niet laboratorisch ontleed worden, vind ik dat alle docenten aandacht moeten besteden aan het correct leren gebruiken van bronnen, het correct leren schrijven, het adequaat leren gebruiken van ICT-toepassingen, het leren samenwerken, het leren waarderen en respecteren van anderen, het leren kritisch zijn ten aanzien van informatie… Al deze vaardigheden laten zich niet indelen in een of ander hokje maar zijn mijns inziens wel essentieel voor een degelijke vorming van het individu