leren als hardlopen

Koen Vervloesem citeert Clifford Stoll op zijn weblog. Most learning zou niet fun zijn. Ik vrees dat we dan met een groot probleem zouden zijn opgezadeld. Leren is een ontzettend ruim begrip dat ontzettend veel deelprocessen bevat.

Ik kan Stoll begrijpen als hij wil zeggen dat leren niet altijd onmiddellijk voldoening oplevert. Dat is waarom ik de vergelijking maak met hardlopen. Leren kan/mag/moet af en toe eens pijn doen. Het zijn namelijk die leerprocessen die het beste beklijven. Dit geldt niet alleen voor een kind dat door operante conditionering leert dat een brandende kachel best niet aangeraakt kan worden. Het geldt ook voor complexere leerprocessen. Het eindelijk begrijpen van een bepaald concept/theorie/formule na daar wekenlang mentaal mee geworsteld te hebben, geeft (voor mij althans) het gevoel van een warme douche na een lange loopwedstrijd.

Neem nu het leren van een taal. Het uiteindelijke doel is jezelf kunnen uitdrukken in die taal. Dat impliceert dan wel dat je je ook zal moeten verdiepen in de grammaticale structuur van die taal. Voor veel mensen zal die grammatica zware kost zijn en zien ze het onmiddellijke nut er niet van in. Daardoor wordt het nog moeilijker om dit in te studeren. Het is pas achteraf dat duidelijk wordt hoe deze grammatica bijdraagt tot een beter begrip van de taal. Zo zullen sommige schijnbaar zinloze trainingen ook bijdragen tot een betere prestatie tijdens de wedstrijd.

Een van de belangrijkste zaken in mijn ogen is dat aan de lerende moet duidelijk gemaakt worden waarom deze stappen in het leerproces worden genomen. Dat zal het leren ervan niet leuker maken maar het inzicht in de reden kan wel het doorzettingsvermogen vergroten en werkt dus latere succeservaringen in de hand.